Aglamamaya calismak kadar zor bir sey yok bence.
Sahip oldugum hayat benimkisi, tamam. Anliyorum, anlayabiliyorum, ama yasamadigim bir seye nasil "hayat" diyebilirim ki?
Kendini seven insanlari hicbir zaman sevemedim. Cunku?
Kendini seven insan baskalarini da sevebiliyorsa tamam, iyi guzel ama genelde o oyle olmuyor, kisi sadece kendini seviyor ve kendinden baska hicbir seyi onemsemiyor. Her seyin onune koydugu bir "BEN" var.
Neyse.
Ama arkadaslar iyidir, gercek arkadaslar, aylardir yuzunu gormemenize ragmen bir kelimenizden sizi cozebilen insanlar iyidir, onlara simsiki tutunmak ve birakmamak gerekir.
Yine de her seyin duzelecegine inaniyorum. Zaman gosterecek neyin, ne oldugunu. Gerci hayal kirikligina da ugratabilir zaman beni. O zaman ben de daha cok yazarim cunku "hayat" kelimesinin karsiligi yazmak bende, yazdigim muddetce yasiyorum. Yasadigim muddetce yazsaydim zaten her sey farkli olurdu.
