kurduğum hayallerin bile üstü kapalı.

gidersem
yaparsam
görürsem
bulursam
seversem
dinlersem
söylersem
inanırsam
utanmazsam
sevebilirsem her şeyden önce
inanabilirsem ya da
kaybolursam
bulunursam
tutarsam
olursak

üstü kapalı yaşıyorum hayatı.

sevdiğin sürece insansın, ben buna inanıyorum.
ayrıca ağzı olanın konuştuğuna da inanıyorum ama bunun bununla bir ilgisi yok.

hayatı dizilerden öğrenmeye çalışmak ne kadar doğru bilemiyorum.

ben bulunduğum yerden kaçmak istemiyorum.
güzelce vedalaşıp öyle gitmek istiyorum.
bu bulunduğum yerden ayrılacağım anlamına gelmiyor tabii.
ama belli mi olur, hayatı planlı bi şekilde plansızca??? yaşamak lazım.

cesaret edemiyorumdur belki de.

sürekli her şeyle dalga geçer moddayım ama çevrem tarafından çok ciddiye alınıyorum baya ilginç bence bu durum.

kendimi rezil etmeye bayıldığım tek yer burası.

ahımı almayın.

sonra başınıza gelen her kötü şeyin sorumlusu benmişim gibi hissedip kendimi yıpratıyorum.
çektiğim onca sıkıntının ardından çektiğiniz şeylere de sevinemiyorum ben, sevinecek gibi olduğumu hissettiğim an kendimden utanıp daha bi üzülüyorum.
iç çekişlerimi taaa ordan duyabilirsiniz geceyi dikkatle dinlerseniz.
neyse.




insanlara insan gibi davranmayı öğrenseniz de hayat bayram olsa.

son gülen çok güler, son gülen hep güler, songül'ler çok güler.

başkası gibi davranıp, kendinizi olmadığınız biri gibi gösterdiğinizde o oturmayan parça, sırıtan kişilik, olmaya çalıştığınız kişininki olmalı sizin kendi kişiliğiniz değil.
hırslarınızın kurbanı olmamaya da dikkat etmelisiniz her şey sizden ibaret değil, kendi mutluluğunuz için bir başkasını üzerseniz sonunda üzülen siz olursunuz.
ben uyarayım da.
üzülüyorum sonra.
başkalarına üzülmekten kendime üzülmeye fırsat bulamadığım oluyor.
her şeyin önüne kendimi koyabilmeyi diliyorum bazen, başkalarını değil de kendimi.
olmuyor, olduramıyorum.
sonra öyle bi an geliyor ki olduramadığıma seviniyorum.
hayat tuhaf.
vapurlar falan.
shkjfjsgjdkfhdff kendimi tutamadım yine.