birdhouse in your soul

birinci sezonu bitirmişken,
böylesine naif bir şey istiyorum, böylesine naif sevmeliyiz çünkü.
bir de mutlu olmak için neye ya da kime ihtiyacım olduğunu henüz bilmesem de yüreğime inşa ettiğim kuş kafesinin kapısını dinlediğim şarkılarla açmaya kararlıyım.
güzelliğinden başım dönüyor, izlerken karnımda kelebekler, bu durumda arılar, uçuşuyor.
iyi bir insan olduğumu söyleyen ben değilim başkaları, eğer söylenildiği kadar iyi biriysem ve böylesini yaşamazsam,
gocunurum.

içimde yer kalmadı
cümlelerim kısaldı bu yüzden
gönlüm eskidi

yüzümü güldürüşü gözlerimi dolduruyo
ağlayamıyorum ama
sana da ağlayamayacaksam

hep aynı şarkıyı söylerken kırılan gülüşünde gözlerimde gözlerindeki hüzün beliriyo
kalbinin kırığı kalbimi kırıyo

Mar.

hiçbir zaman anlayamayacağımı düşündüğüm insanı anladığım anlar oluyo, garip.
birini dinleyeceksen kendini anlatmasına izin vereceksin.
inanacaksın tüm kalbinle söylediklerine.

kuğu

güzelliğini içime kilitlemek istiyorum fakat seni çoktan başkalarıyla paylaştım
ve kıymetini benim bildiğim kadar bilemediler
özür dilerim

kendime kurmayı yasakladığım bir cümle var.

bir yanlışı tekrarlamak ne kadar doğru bir tavırdır bilmiyorum ama kendime yasakladığım cümlenin beynime ve kalbime yük oluşunun beni nasıl yorduğunu biliyorum.

bir şeyi istemek o şeyi benim için gerçek kılan tek şey oluveriyor, cümleyi kurduğum anda nesnelleştirmiş karşımdakine ilettiğim anda da içselleştirmişim, şimdi sırtımda taşıdığım bunun yükü.

istiyorum demişim,

istiyorum,

şunu şunu istiyorum,

ne fena.

bugün karanlıkta eve yürürken havadan mıdır nedir suratıma yağmur çiselerken etraf mis gibi kokarken, rüzgarda bir sıcaklık varken, dinlediğim şarkından mıdır nedir, aldığım derin nefesten midir nedir sanki böyle temizlendim

büyümek midir bu yoksa daha beter bir şey mi

benim bildiğim hasret o zaman güldüğü şeyin bugüne nasıl cuk diye oturduğunu gördüğünde ağlardı ya
benim bildiğim hasret
ne yani ben şimdi kendimi mi bilmiyorum
benim bilmediğim nasıl yani
ben neden
cidden neden sürahi gibiyim
niye akmıyorum ters çevrildiğimde içimdeki su niye dökülmüyo
büyümek midir bu, sanmıyorum, nedir peki bu içi çekilmişlik
yoksa daha beter bir şey mi
farkında olmadan bir şeyler öğreniyosam istemiyorum ya ne öğrendiğimi bilmezken bi şeyler öğrenmemin bana ne yararı var
NOLUYO
ne düşündüğümü unutuyorum, düşündüğümün hesabını tutamıyorum
ben eski ben, yeni bir ben mi var ki neyse ben ben olsam?? bu değişim ne zaman yaşandı, değişen bensem neden haberim olmadı bunu görünce neden güldüm deli miyim bu gülünecek bir şey miydi kendimi biliyosam ben buna ağlardım kendimi bilmiyo muyum
üzerine konuşamamam mı sabit diycem o da değişmiş noldu ben büyüdüm mü büyümek midir bu
noluyo

adımı aşındırmayın, yüzümü eskitmeyin

saçlarımla yüzümü kapamamın nefes almamı engellediği zamanlar oluyo, yazık günah?

yaşadıklarımdan ders çıkarmam, yaşarken dinlediğim şarkılardan ders çıkarırım

lise yıllarıma ait herkesi bir odaya toplayıp şu an dinlediğim şarkıyı açıp "çocuklar bakın hatırladınız mı bunu neden, kimler için dinliyorduk" dedikten sonra suratımda gülümsemeyle suratlarına bakmak sonra kalkıp neyse sonrası kalsın, sonrası kalır.