03.39

çileği güzel kılan şey tadı değil kokusu.
bugün yeni bir hikayeye başlama ihtiyacı duydum nedense ama bir türlü başlayamadım çünkü yine olanı değil, olmasını dilediğimi yazacaktım.
güzel havaların da kendine has bir hüznü var.
insan yaşayamadığını yazıyor.
ya da
tekrar yaşamak istediklerini.
ne zaman yalnız hissetsem kendi kendime söylenirim: "i am, i am, i am..."
bir de kuş cıvıltısı duyduğumda zihnimde hemen şu şarkı çalıyor: http://www.youtube.com/watch?v=UAWcs5H-qgQ

güzel insanların kafalarının içinde yaşamak isterdim.

ben kendimi yargıladım, başkalarının yerine.

arkadaş.

bir şeye ihtiyacım olduğunda koşa koşa gelecek bir arkadaşım olmalıydı bence, ciddi bir şey olması gerekmez. sigara kullanmam ama mesela "sigaram bitmiş." dediğimde gecenin bir yarısında elinde iki dal sigarayla gelebilmeli yanıma, gelmeli. böylesine ufak şeylerin önemsizliğinde her zaman güvenebileceğim biri olduğunu bilebilmeliyim. mutluluğumun ve hüznümün ortağı, zaman zaman bana su içmem gerektiğini hatırlatacak birinin var olduğunun bilincinde yaşayabilmeliyim "hayat" diye tanımlandırılan şeyi.

hakkımda bilip bilmemenizin hiçbir şey değiştiremeyeceği 5 şey.

• gözlükle yıkanırım.
• çakmak çakamam.
• irlandalı müzisyenlerin dahi olduklarını düşünüyorum.
• bence moda annemin bana alıp getirdiği şeydir.
• kalabalıktan korkarım.

ve çok alakasız ama şu sıralar çılgın bir bel ağrısıyla cebelleşiyorum. yaşlılık zor zanaat.