kendime kurmayı yasakladığım bir cümle var.

bir yanlışı tekrarlamak ne kadar doğru bir tavırdır bilmiyorum ama kendime yasakladığım cümlenin beynime ve kalbime yük oluşunun beni nasıl yorduğunu biliyorum.

bir şeyi istemek o şeyi benim için gerçek kılan tek şey oluveriyor, cümleyi kurduğum anda nesnelleştirmiş karşımdakine ilettiğim anda da içselleştirmişim, şimdi sırtımda taşıdığım bunun yükü.

istiyorum demişim,

istiyorum,

şunu şunu istiyorum,

ne fena.