Mektuplar aliyorum, nasil mutlu ediyor.

Kendinize inanmadiginiz zamanlar olabilir, degersiz hissettiginiz, hicbir sey yapamadiginizi dusundugunuz.

Iste arkadaslar boyle zamanlar icin var. 

Ve boyle zamanlarda yaninizda olan arkadaslariniza her zaman guvenebileceginizi de bilmeniz gerekir.

Hatta belki de boyle zamanlarda hic tanimadiginiz insanlar da yaninizda olabilir, bunun sizi mutlu etmesi gerekir.

Bazen sadece uzulursunuz ve bunu anlayacak birine ihtiyac duyarsiniz ve bazen kimse anlamaz.

Benim bazen kahve icerken midem bulanir mesela.

Baskalarinin sizin hayallerinizi desteklemesi kadar guzel bir sey de yoktur, cunku zaten onunuzde size engel yiginla insan vardir. Bazilari sadece varligiyla uzer sizi, caninizdan bezdirir, anlamazsiniz neden.

Ben bazen kiskanc biri oluyorum ve bu yuzden kendimi "dunyanin en kotu insani" diye nitelendiriyorum. Ama kendimi boylesine acimasiz nitelendirebildigim icin kolaylikla hayir diyorlar, "Kotu biri olsaydin bunu kolaylikla soyleyemezdin.".

Arkadaslar, kotu olmaniza izin vermiyorlar.

Ve ben, kendimi, kendim olarak dusunmedigimde yazdigim her seyi cok begeniyorum. Hakli olduklarini kanitlama bicimleri mi onlari bilemiyorum. Ama artik bazi seyleri kabullenip ona gore davranmamin zamani geldi de geciyor.

Uc kitap birden okuyorum,  bir tane yaziyorum.

Tabii bunlar hep saka.

Ama bir seyler var tam buramda, ve disari cikmak icin can atiyor (YAZAR BURDA ISARET PARMAGINI ALNINA DAYAMISJDHSFKJDD).

Nietzsche'nin de dedigi gibi, sanirim gebeyim. Aciklama yapayacagim, okuyan bilir.

Ustu kapali konusmaya nasil bayiliyorum. 

Kitaplardan, filmlerden, sarkilardan alintilar yaptigimda beni anlayabilecek birileri var mi acaba ya?

Anladiniz mi mesela.

Neyse.

Butun bunlar hep saka.