bir aydır elimde resmen ordan oraya sürüklenen kitabın sayfalarını hani böyle arka kapağının üstünde yatırıp baş parmağımı en alta koyup sayfaları parmağımla tutarken yavaş yavaş bırakıp rüzgarını koklarken ağlamak istedim, böyle hüngür hüngür. ama ev çok kalabalıktı (tam olarak 11 kişiydik) birinin laaaps diye odama girmesi düşüncesi bana rahatsızlık verdiğinden ağlayamadım, ağlayabilmeyi diledim ama yeterli gelmedi.
bazen düşünüyorum ve sevmek istediğim insanları sevmem için hiçbir neden bulamıyorum,  neden ısrarla onları sevmek için direttiğime de anlam veremiyorum. sinirlerim tepemdeyken içimden ettiğim küfürler içimi bulandırıyor, olduğum yerde olmamayı diliyorum.
ama birini illa nedenler yüzünden mi sever insan,
sevmemem gereken birini seviyor oluşumu haklı çıkarmak için mi yoksa bahanelerim,
sizi insanlığa davet ediyorum,
lütfen
artık
beni
yor, ma, yın.
hayaletlerinize söyleyin peşimi bıraksın.