Yasamaktan bu kadar korkmasaydim, yasayabilirdim belki de.

Fazla bir sey yasanmiyor ama hikayeler yaziliyor, cok fazla hikaye var, cok fazla yasamak istenilen birbirinden bagimsizmis gibi gorunen ama insani kurguya zincirlerle baglayan bir suru hayat, bir suru hikaye. Iki satirlik cumlelerim sayfalar uzunlugunca paragraf olmayi bekliyor. Ben ve benim sonu gelmeyen cumlelerim... Kendi kendime koydugum engeller var bir de. Bunu yazamam dedigim. Yazarsam bilinir cunku, anlatamadiklarimi okuttugum icin yaziyorum ya zaten. Heyecanla kimsenin anlamadigi seylerden bahseden o kizin arkasinda pek cok sey var ya hani aslinda. Soylemek istedigi seyleri soyleyemedigi icin baska seylerden bahseden, soylemek istediklerini yazan, dinlemesini istediklerine okutan. Aslinda soylemek istediklerimi tam olarak yazabildigim de soylenemez. Bir seyler belli olmadan yazmaya cekindigim seyler var, yazdiklarimi okumuyorsunuz, BENI okuyorsunuz, hic tanimadigim insanlarin karsisinda gucsuz kaliveriyorum. Tanidigima memnun oldugum ama beni tanimasini istemedigim insanlar var, neden bilmiyorum. Ve bu yuzden kendime ket vuruyorum, tam olarak yazamiyorum. Yazdiklarim yavan geliyor bana, edebiyat yapamiyor degilim, yapabildigimin farkindayim. Sorun da bu zaten. Yani bazen. Bilenler ustume geliyor sonra, benim iyiligimi dusundukleri icin. "Yazsana. Yaz." "Bundan daha iyisi mumkun." "Daha iyisi yapilacaksa onu bir tek sen yapabilirsin." Emin olamiyorum. Karar veremiyorum. Kafasini yastiga koydugu anda uyuyabilen insanlardan olamadim hic. Kafami yastiga koydugumda tavan uzerime cokuyor benim. Yasayamadigim hayatin agirligi altinda eziliyorum. Korkmasaydim, diyorum. Yasamaktan bu kadar korkmasaydim, yasayabilirdim belki de. Bir yerden baslamak istiyorum nefes almaya, bogulacagimi dusundugum icin aldigim nefes cigerlerimi suyla doldurmuscasina yakiyor. Yasayamamanin verdigi huzunle karada boguluyorum. Hayati yasamaktan korkmak uzerine kurulu bir hayat benimkisi. Korktugum, korkulmasi gerektigini dusundugum seylerin sonsuz uzunlukta bir listesini yaptim. Onca seyden korktum da bi korkmaktan korkmadim. Bizi daha fazla insan yapan seylerden biridir bence korkmak. Yine de hicbir seyin kirmadigi ve hicbir seyin acitmadigi paralel bir evrende yine korkarak ama daha az korkarak belki de yasamaktan korkmak disinda her seyden korktugum bir hayati yasasaydim...

Yine ben, ben olurdum. Hicbir sey degismezdi. Hayatim belki mukemmel olmazdi ama yasanilabilir olurdu, yasiyor olurdum.