kaçıp gitme isteğim kendini uzun araba yolculuğuna playlist hazırlama şeklinde gösterdi.
keşfetmeye çalışıyorum, yeni şarkılar dinliyorum, ritmini bulmaya, sözlerinde kendimden bir şeyler bulmaya.
zaman geçiyor.
vazgeçiyorum.
bulunduğum durumu sevebileceğim bir an gelsin istiyorum, mutlu olabileyim, "oh be dünya varmış" diyebileyim.
herkes beklentilerini bir kişiye yükleyince içte bir şeyler karışıyor, makinenin dişlisi atıyor, kendi kendini tamir edemiyor.
yaşanmamışlıklar biriktiriyorum.
korku içinde bir çıkış yolu ararken sakin ol, diyorum. Sakin ol. Her şey üstüme üstüme gelirken çığlık atıyorum ama sesim çıkmıyor. Beynimde yankılanıyor sonra "gördüğün kabustan kurtulmanın tek yolu uyanmaktır." diye. Uyanmak kolay olmuyor, korkmamaya çalışırken deniyorum "aç, aç, aç, aç..." uyanamıyorum. sonra tekrar "aç, aç, aç, aç, a"
"oh be dünya varmış."