insan kendine kederi neden yakıştırır ki

ya da neden başkalarının kederini de kendininkine ekler

misal o balkondan düşmüştür tüm kemikleri kırılmıştır sen domates doğrarken parmağını kesmişsindir, derdin kederin kıyası olmaz da gerçi.

neyse.

birine içini döküyorsun bi şey diyemiyo, diyemez ki denilmez, bildiğin tüm kelimeler anlamsız kalır o an, sonra saçma bi boşluk oluyo bi sessizlik daha sonra başlıyo kendi anlatmaya o an diyosun ki elimden tutacak, beni o da anlamazsa kim anlar, elimden tutacak bekliyosun ki bitsin, anlatmaya ara versin de elinden tutsun, bekliyosun bekliyosun bi bakıyosun durmuyo, seninle kader birliği yapacağını düşünüyosun sen ama bi bakıyosun seninle dert yarıştırıyo, buna sinir oluyorum, gözüm kararıyo

ben bazen düşünüyorum karşımdaki derdini anlatırken bitirişindeki boşlukta ben de derdimi anlatacak mıyım diye, düşünüyorum anlatsam gıcık olduğum şeyi mi yapmış olucam şimdi, benim derdim onla bir değil ama ne diyeyim ki bir şey diyemem ki anca kendimi anlatırım çaresizce bak ben de bunları bunları yaşadım seni anlayamam sanıyosun ama belki anlarım izin ver elinden tutayım

belki karşımdaki de bana böyle demek istiyo ama ben nasıl sinir oluyosam o an karşımdaki de bana böyle sinir olacak

ANLATABİLİYOR MUYUM

kederini sırtlanmak istediğim insanlar oluyo cidden istiyorum nasıl yapacağımı bilmeden umutsuz bir çaba içinde uzaktan diyorum ki birazını ben yüklensem de azıcık nefes alsa

tanımıyorum bu insanları ama tanıyormuş gibi hissediyorum, doğru

onlar da beni tanımıyorlar hem de hiç

hiç ama

acizliğim düşüyor sonra aklıma diyorum allahım bana ben yük oluyorum taşıyamam hiç anlatmasın

mümkün mü bu

değil

uykularım kaçıyor anlatmasın

anlatınca ne tepki vereceğimi bilemem belki verdiğim tepkiyi beğenmez, yanlış anlar tutamam kendimi ağlarım mesela zoruna gider acıyorum sanıp kızar bilemem

diyorum allahım ben büyüyemedim mi, 

ben niye böyleyim

korkuyorum

kafam karışıyor

ben bazen düşünüyorum yaşananlara üzülmekten yaşanmayanlara şükretmeye vaktim kalmıyo mu diye, kendimden iğreniyorum

şükretmeyi bilmiyo muyum allahım

insanların ne dertleri var kederlenmeye hakkım var mı, bilmiyorum, yüzüm düşüyor önüme, utanıyorum kendimden

niye böyle oluyo bilmiyorum

üzerine konuşamıyorum dalga geçmeden, ille bi yerde dalgaya vuruyorum işi, kendimden iğreniyorum bunu yaptığım için

içime de atamıyorum, kabul etmiyor içim artık

ben neden

ben napıcam

niye böyle oluyo

sorun nerde, var orası kesin ama nerde

bilmiyorum

düşüncelerim dağıldı iyice bir cümlede toparlayamıyorum