başkalarının acılarını sahiplenip kendimi güçlü kılmaya çalışıyorum salak gibi.
korkarak yaşayamazsın diyorum kendime günde 800 kez, bi boka yaradığı yok ama diyorum yine de, yaşamaktan korkarak yaşayamazsın hayatı.
ortak arıyorum kendime, tutunacak dal, üstümdeki yükü hafifletmek için bir şeyler arayıp duruyorum işte, bulunca da üzülüyorum çünkü biliyorum sahiplenebilsem yaşamaya çalıştığım bu hayatı zaten güçlü hissedicem
ya da bana öyle geliyo
bilmiyorum
bildiğim zamanlar da olacak mı acaba