çocukluğumdan beri anahaberlerden nefret ederim.
akşam yemeği zamanında televizyonu istila ederler
yediğim yemek boğazıma dizilir,
kokuşmuşlukları hep aynı, midemi bulandırır, pilavın üstüne ağladığım zamanları bilirim, böyle şeylerin üzerine konuşabilecek insan değilim ben, içim izin vermez ki konuşabileyim doğru düzgün yazamıyorum bile
bıktım ama bir şey hiç mi değişmez ben oldum 20, çocukluğumdan beri aynı diyorum, bakın, aynı.
insanların gözyaşları üzerinden prim yapmaya çalışmaktan hiç mi vazgeçmeyecekler, başkasının kederini dramatize edip uzun uzadıya süslü metinlerle süsleyip halka sunmanın dert sahibine faydası VAR MI, insanın acısını halka reklam etmek ne demek, kişilere mahremiyet tanımıyorsunuz hiç. orda yapılması gereken haber o mu ya siz napıyosunuz çıldıracam