Küçükken tek yaptığım şey çizgifilm izleyip, kitap okumaktı.
Kuzenim tiyatrocu olmak istiyor ve başkaları da. Biri var ki istiyorum tiyatrocu olsun, yıksın geçsin ortalığı.
Neyse.
Hiç öyle hayallerim olmadı benim. Elimde bir kitap dolanırdım öyle ortalıkta. Hayır yani kitapla gidilemeyecek yerlere bile kitap götürüyordum, okumaya fırsatım olmayacağını bildiğim yerlere. Çünkü elimde kitap olmadan eksik gibiydim.
Derdim ki hep, birgün ben de içimdeki kelimeleri böyle dökebilecek miyim kağıda acaba, lütfen dökebilecek olayım.
Bi de her zaman edebiyata aşırı bir ilgim olmuştur, evet.
Neden bilmezdim, bilmem.
Ama gizliden gizliye içimde büyüttüğüm bir hayal varmış meğerse.
Hazır hissettiğimde yaptığım her iş güzel olur benim.
Ama hazır hissetmeden bir şey yaptım, e olmadı doğal olarak, ben kendim sevemedim bi kere yaptığım şeyi.

" Hasret'in yüzünde tebessüm, elinde kitap, sesinde hep bir heyecan vardır. Hayat dolu ne güzel. İleride kağıt ve kaleme dokunursa yüreğinden çok güzel kelimeler dökülecek sayfalara, bunu bekliyorum kendisinden."

Ve artık benim de bir hayalim var. Küçük bir kızken kurmaya başladığım ağaç gölgelerinde, sıra altlarında, gece lambamın ışığında.

Artık benim de bir hayalim var.