"Kucakla, hadi, kalk, bak bakayım."
Dediğini yaptım kucakladım, yapıp ettikten sonra zorla alınan bir kucağın affettireceğini düşünmesi çok saçmaydı. Sarıldı ama ona geri sarılmadım, ısrar etti, konuştu, mecbur geri sarıldım ama uzun tutmadım. Yerime geri yattım kitabıma odaklandım. Bir yandan da nefesime hakim olmaya çalışıyordum. İnsanlar suratıma bakarken ağlamam şiddetleniyor elimde olmadan, yok olsunlar istiyorum o an karşımdan.
"Bana bak."
Konuşuyordu. Elbette konuşacaktı çünkü vicdan azabı duyuyordu onu dinlemedim, hıçkırıklarıma engel olmaya çalışırken kitabıma odaklanmaya çalıştım. Pek bir şey göremiyorudum. Birkaç kez bana seslendi cevap vermedim. Sonra sinirlendi. Affedilmediği anladığında. Bağırıp çağırdı. Galiba. Hatırlayamıyorum. Ve ben de kitabıma geri döndüm. Hıçkırıklarıma engel olamayınca kafamı yatağa gömdüm. Sonuna kadar kafamı öylece tutmak, kendimi boğmak istedim, yatağın içine girebilmek, yok olabilmek, ama olmadı.