En azından birini de mutlu bitirmelisiniz. Çünkü kendi hikayemizin nasıl biteceğini bilmiyoruz.
Sadece sonunu göremediğim şeyler beni çıldırtıyor, neden bilmiyorum. Takıntılarım var, oldukça fazla.
Mesela bir şey yazarken bile, ödev esnasında yazdığım paragraf bile bitmeden başından kalkamam onun, bunun gibi şeyler işte.
Yeteri kadar yarım bıraktığımız şey yokmuş gibi.
Onca aşk, hayal, iş, arkadaşlık...
Bilmiyorum sonuçta yazıp yazıp yarıda bıraktığım hikaye ben olsaydım, bu yarıda kalmışlık hissinden nefret ederdim.
Sonuçta ömrümüz kaybettiğimiz yarımızı aramakla geçiyor diye, yarımız hep eksik diye, yaptığımız her işi yarıda bırakmak zorunda değiliz, değil mi ama?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
bi şey diycem.