Bir türlü sonu gelmeyen kitap gibisin,

okuyorum okuyorum, sayfalarını çeviriyorum, az kaldı görüyorum ama erişemiyorum. Orda bi yerde "SON" görmek istiyorum, içim ferahlayacak çünkü gördüğümde ama iznim yok sanki buna, bir şeyler hep zorluyor beni kendi "SON"umu yaratmaya. Sonuçta bıkıyor insan, sonunu da görmek istemiyor, o içindeki bir an önce bitse de kurtulsam isteği de yok oluyor, önemsemekten vazgeçiyor çünkü "Yeter." diyor. "Biteceği yok bunun, artık okumayacağım."